01-10-2011

Soms heb ik dagen dat ik graag zou willen dat het sneller zou gaan. Maar, de laatste tijd zou ik zo graag willen dat de tijd stil zou staan. Dat Indy eeuwig zes jaar zou blijven. Of liever dat we terug konden gaan in de tijd. Dan zou ik samen met Indy twee jaar terug gaan in de tijd. Samen waren we dan een stuk gezonder. Indy was dan lichamelijk weer helemaal gezond en ik zou dan weer een klein beetje mobieler zijn, minder pijn hebben en veel minder medicatie hoeven te slikken. De toekomst zou er dan nog anders voor ons tweetjes en langer met zijn tweetjes uit zien. Nu ook nog wel hoor, maar onze toekomst is nu totaal anders. We zijn nu bijvoorbeeld met zijn drieën thuis. Er loopt een bruine adhd-er rond te stuiteren. Sjors is zijn naam.

6 maanden geleden heb ik de beslissing moeten nemen een toekomstig opvolger te gaan zoeken voor Indy. Ik moest vooruit gaan kijken in de tijd. Indy heeft zo’n zware periode gehad, dat mijn droom in duigen is gevallen. Indy zal niet tot en met haar 10e jaar werken. Gelukkig zal ze altijd bij mij blijven. Eerder dan ik had gepland in mijn agenda moest er een nieuwe bondgenoot bij komen.  Samen zijn we gaan kijken naar meerdere nestjes met de meest leuke puppy’s. Indy heeft mij geholpen met uitzoeken. Zij moet haar goedkeuring geven wat betreft de puppy die in huis zou komen. In die periode ging de tijd mij eigenlijk wat snel, maar misschien moest het zo zijn. Binnen een week was Sjors bij ons in huis. Een kruising Duitse staander langhaar/labrador.

In de tijd daarna, die weer tussen mijn vingers doorglipte, is Indy weer ziek geworden. Gelukkig hebben de specialisten kunnen vaststellen waardoor het komt, maar ze durven haar niet te opereren. Indy zal de rest van haar leven aan een heleboel medicijnen zitten en altijd ziek zijn. Wat lijken we toch op elkaar.  De tijd die ze nog kan werken zal niet lang meer zijn. En dan gaat elke week te snel voorbij. Helemaal met zo’n stuiterbal als Sjors ernaast. Sjors blijkt een hond te zijn die het liefst buiten wil zijn om achter vogels, konijnen, herten en muizen aan te zitten. Ik weet het niet hoor, maar of Sjors Indy op gaat volgen..? Hij is superleuk, grappig en hardleers. Maar vooral een jachthond. Ik ben stapelgek op Sjors, Indy heeft mijn hele hart en Sjors ben ik gewoon heel gek mee, maar zodra we naar de winkel gaan of hij moet iets oefenen dan is hij weg. Gaan we lekker naar buiten, dan is Sjors weer helemaal vrolijk. Dus of Sjors in de loop van de tijd een hulphond wordt? , ik zet mijn vraagtekens erbij.

De tijd gaat snel. Sjors wordt groot, Indy wordt ouder en grijs.  En dan wil de overheid ook nog de hulphonden voor volwassen uit het zorgpakket halen! Zonder mijn maatje en hulphond Indy kan ik niet leven,  maar dankzij Indy kan ik ook zelfstandig wonen en leven. Mocht Sjors in de loop van de tijd geschikt blijken dan kan ik hem, zoals het er nu voorstaat niet bij een hulphondenorganisatie opleiden tot een hulphond met een officiële status!

De tijd gaat snel. veel te snel. Ik wil dat de tijd even stil blijft staan.

(Note: Sjors heeft ondertussen een geweldig nieuw baasje. Zijn nieuwe baasje is dierenarts en hij gaat elke dag mee naar haar werk. Sjors let goed op of ze haar werk wel goed doet. Ze wonen met zijn tweetjes in een mooi huis met een grote tuin, waar ook nog kippetjes verblijven. Sjors heeft zijn maatje gevonden. Hij was niet het hondje voor mij helaas. Gelukkig heb ik Ziva gevonden. Zij is wel het toekomstige hulphondje, de toekomstige opvolger van Indy.

De tijd. hij gaat veel te snel voorbij. En soms kan de tijd niet snel genoeg gaan. Het zou fijn zijn wanneer Ziva al wat werk van Indy zou kunnen overnemen, maar ja, dat is nog net een jaartje te vroeg…….

Voor het opleiden van hulphonden is veel geld nodig. Daarom zijn wij blij met iedere donatie.

Wij zullen zo spoedig mogelijk contact met u opnemen om uw donatie te bevestigen.

Zomers, op een warme dag is  het geen enkel probleem. Maar midden in de winter, wanneer er natuurlijk ook nog eens sneeuw ligt en het een paar graden vriest dan hebben Indy en ik een meningsverschil. Het liefst blijf ik ver van het koude water en ijs vandaan. Maar Indy niet. Nee, als Indy de kans krijgt springt ze met een grote sprong in het water.  En ik krijg het dan nog kouder dan ik het al heb wanneer ik haar het water in zie gaan.

Hulphond of niet, Indy is een waterrat die hou ik dus nooit van mijn leven uit het water. Op commando lukt het soms wel, maar wanneer Indy haar “wil”op zwemmen heeft gezet, dan gaat het gebeuren ook.  Dan kan ik roepen en “nee”zeggen wat ik wil, maar madam gaat het water in. En eigenlijk vind ik dat wel wat hebben. Indy kan me zo heerlijk ondeugend aankijken. Al 100 meter voordat we bij het stroompje zijn. Dan komt ze naast mij lopen, kijkt me met pretogen aan en neemt een sprint. Even later hoor ik een harde plons. Indy heeft het water al gevonden voordat ik er ben.

Wat Indy helemaal leuk vindt is voorwerpen apporteren uit het water. En dan maakt het niet uit of ik de bal gooi of dat iemand anders de bal of stok voor zijn/haar hond gooit. Indy gaat er achter aan en een eventuele andere hond heeft het nakijken. Ze is zo ongelofelijk snel in het water. Als een torpedo schiet ze door het water op jacht naar de bal. Is het een lekke bal dan wordt het nog leuker. Indy heeft dikke pret dan. Ze duikt naar de bodem en vist de bal op. Trots komt ze de bal terug brengen.

Indy vermaakt zich ook prima aan de waterkant. Ze voelt waar de stokken op de bodem liggen en probeert ze dan met haar voorpoten naar de kant te krijgen. Is dat gelukt dan vist ze de stok naar boven en rent trots als een aap de kant op en gaat keihard rondjes rennen. Indy is in en om het water weer een hond van 2 jaar in plaats van 6 en half jaar. Op warme dagen brengen we makkelijk een uur of 2 door bij het water, maar Indy zou zelfs in tijden van kou ook het liefst een uur het water in gaan.  Daar is vrouwtje niet zo blij mee. Ik kan me wel warm aankleden ( dikke winterjas met daaronder: warme trui, thermos shirt, trainingsbroek met daaronder een thermobroek en ik zit onder een lekker warm scootkleed), maar een uur in en om het water lijkt me niet verstandig qua gezondheid voor mijn (zee)hondje.

En dan heeft Indy altijd nog een leuke verrassing in petto op de terugweg. Het stroompje is mooi schoon water, maar wij wonen is een prachtige landelijke omgeving, met hele fijne modder sloten…… Natuurlijk moet Indy elke sloot meenemen. Zo hard als ze kan rent ze er door. Met haar kop naar beneden. Ze was zo mooi schoon! Koud, nat en schoon dan.  Na die fijne moddersloten niet meer. Thuis aangekomen had ik een koud, nat van kop tot teen met modder besmeurde, zwarte hond.

Eindelijk! Het is zomer. Indy kan haar zwemhart ophalen. Elke dag is ze bij en in het water te vinden. Wat een plezier. Een tennisbal en een dummie mee. Indy heeft dikke pret. Niet alleen zij geniet. Ik geniet weer van haar. De lol die Indy uitstraalt, heeft ook effect op mij. Wat is de zomer toch een heerlijk jaar getijde.

Veel liefs

Martine en hulphond Indy

Elke keer maar weer een Uk (Uk = pup) in huis. En Indy heeft de taak om dat schattige kleintje mee te nemen in de honden- en de hulphondenwereld. Het gaat om een week of vier. Samen gaan we aan de slag om Uk te leren te vertrouwen op zich zelf.

De eerste nacht. Uk is voor het eerst weg bij de broertjes en zusjes. Wat gaat er allemaal gebeuren? In de hoek achter de bank staat een bench. Indy weet dat Uk er in moet en dat ze mij daarna voor zichzelf heeft. Ze kan dus niet wachten tot de pup in de bench zit. Maar er moet nog geplast worden buiten. Tenminste, het zou heel fijn zijn als dit buiten zou kunnen. Uk in een dag of twee/drie zindelijk krijgen, dat is ons doel. De grote en kleine hebben wat gedaan buiten en Indy sprint naar binnen en staat bij de bench. Daar moet ie in. Ik pak Nutro-Choicebrokjes voor Indy. Uk zit in de bench met een doek ervoor. Indy weet niet hoe snel ze alle taken moet doen en springt op bed. De eerste nacht gaat in. Meestal wordt er de eerste nacht 1 keer geplast door een nieuwe pup. En ja hoor, met Uk was het ook raak. Wat kan zo’n kleintje te keer gaan! Als of er ik weet niet wat aan de hand is. En Indy daardoor helemaal hyper. Ze springt de tuindeur open en blaft de hele buurt wakker. De dagen erna leert Uk veel. Uk gaat mee naar de winkel, naar mijn ouders om kennis te maken met hun honden, er wordt zo nu en dan samen gespeeld met Indy en ik ruim tig keer plas en poep op in huis, waarna Uk eindelijk aangeeft naar buiten te willen om te plassen. Een doorbraak! Indy leert Uk de hondentaal begrijpen. Want kom niet in het werkgebied van Indy. Dat kan ook lastig zijn, aangezien er ook geoefend wordt met Uk. Indy gaat dan meedoen, waardoor Uk aan de kant geduwd wordt door Indy, zo van dat doe ik veel sneller.

In de vier weken, is Uk (hopelijk) een stabiele en zelfverzekerde pup geworden. Uk is er klaar voor om naar zijn nieuwe baasje te gaan. Indy en ik brengen Uk naar zijn nieuwe baasje toe, waar dan ook in Nederland. Samen gaan ze starten met de vooropleiding bij Stichting Kind en Hulphond. Kind en Uk gaan een nieuw leven beginnen en Indy en ik hebben heel even rust. Over een paar week begint het weer van voren af aan met een nieuwe Uk.

Liefs Martine en hulphond Indy

De postbode drukt op de bel en wacht op Indy om haar de post te geven.

De reclamefolders. Een grote stapel in één keer door de brievenbus. En Indy maar heen en weer lopen. Steeds met 1 of 2 folders in haar bek. Arm beessie. Indy heeft op dat moment wel dikke pret. Ze sjeest door de kamer, geeft de folders aan mij, met een sprint weer terug en knalt bijna door het raam bij de voordeur omdat daar alle folders verspreid over de vloer liggen.

De bezorger van de medicijnen. Ze belt aan. Indy rent naar de schuurdeur. De mevrouw heeft zich al schrap gezet en Indy vliegt bijna in haar armen. Ik blijf lekker relaxt op de bank zitten en lees het eerste blad van Lief Dier. Indy krijgt het commando “breng naar Martine” En daar komt ze aan met een zak vol medicatie. Zo handig. Wat wil een mens nog meer. Nou, dat je eten bij je thuis bezorgd wordt? Zo nu en dan heb ik wel zin in een broodje gezond of zo. En de snackbar bezorgt deze dan bij mij thuis. Alleen maakt het Indy niet uit hoe ze er uit ziet wanneer ze de deur open gooit. En het maakt haar ook niet uit of ik de bel heb gehoord. Zo had ik ’s middags een broodje besteld en gingen we aan het einde van de middag lekker in de tuin bezig. Heerlijk knoeien met water. Vijvertje bijvullen en Indy gaat dan vechten met de tuinslang. Ze raakt dan doorweekt. Kletsnat van kop tot teen. Daar geniet ik zo van. Opeens liet ze de tuinslang liggen en ging ze glibberend en glijdend naar binnen. Ik bleef buiten. Een minuut of twee later. Indy kwam trots als een pauw met een tasje de tuin in gelopen. Ik was compleet verrast, want ik had er niet meer aan gedacht. Indy had er niet eens aangezeten! Ze gaf het gelijk aan mij en bleef toen natuurlijk wel wachten om te kijken of ze een stukje van dit lekkers zou krijgen. Het broodje gezond was gebracht en ik had nooit de deurbel gehoord! Maar Indy wel. Kletsnat heeft ze de deur open gemaakt en de medewerker begroet. Navraag bij de snackbar heeft opgeleverd dat de medewerker bijna net zo nat is geworden als Indy. Hij vond het niet erg en lekker fris. Het is dus niet voor niets dat er een foto met waarschuwing hangt bij mijn voordeur. Alleen had er voor deze keer moeten staan: Let op, bij binnenkomst wordt u begroet door mijn kletsnatte en altijd vrolijke en enthousiaste hulp (bezorg)hond Indy.

Veel liefs,

Martine en hulphond Indy

Zo nu en dan denk ik er wel eens aan. Maar eigenlijk wil ik er helemaal nog niet aan denken. Ik kan het me ook nog niet voorstellen. En ik wil het me ook nog niet voorstellen. Toch word ik er soms mee geconfronteerd. Bij anderen die het meemaken. Die wel al zover zijn. Die niet meer anders kunnen. Het liefst kijk ik dan een andere kant op. Of wanneer mij deze vraag gesteld wordt: Dan moet ik even slikken, kijk even naar Indy en gaaf haar een aai.

Hoe zal het zijn als Indy oud wordt? Als Indy een grijs koppie heeft en geen jonge ledematen meer heeft? Wat gaat er gebeuren zodra er een pup bij ons in huis komt om de opleiding te volgen en Indy op te volgen als hulphond, zodat Indy bij mij kan gaan genieten van haar welverdiende pensioen. Ik weet heel zeker dat Indy dit vreselijk vindt en moeilijk gaat vinden om een andere hond bij mij toe te laten. Zij is van mij en zij moet mij beschermen en helpen. Niemand anders. Hoe gaat Indy dat ooit accepteren? Hoe ga ik een andere hond accepteren. Kan ik een andere hond accepteren. Ik vind het al moeilijk als we een logé in huis hebben. Dan heb ik al het gevoel dat ik Indy passeer! Een tweede hond. Een hond naast Indy. Kan ik dat? Ga ik vergelijken? Nu al weet ik dat er geen hond is die kan tippen aan Indy. Indy is en blijft mijn eerste eigen hond. De hond die alles voor mij betekent. Er zal nooit een andere hond zijn die de plaats in kan nemen van Indy. En dat wil ik ook niet. Nooit.  Ik denk er liever nog niet aan.

En een oude grijze Indy? Kan ik me echt niet voorstellen. Het lijkt me zo gek. Een grijze kop past niet bij Indy. Indy hoort pikzwart te zijn, met hier en daar een wit haartje. Haar snelheidsstand hoort altijd ingesteld te zijn op “turbo”. Ik hoor haar niet bij te kunnen houden met mijn scoot. Indy stijf en stram te zien lopen? Nee, dat past niet bij haar. Ik kan het me gewoon niet voorstellen dat Indy niet meer achter de eenden in de sloot aan zit, een giga sprong in het water maakt of soepeltjes de boodschappen op de lopende band kan leggen. Ze hoort gewoon eeuwig jong te blijven. Maar ja, de eerste grijze haartjes zijn gesignaleerd. Onder haar kin. Je moet heel goed kijken. Maar ze zitten er echt. Officieel is ze nu eigenlijk puber af. Gelukkig is Indy het daar niet mee eens. Ook Indy vindt dat ze nog steeds de zwarte stuiterbal is. Wat mij betreft blijft Indy voor altijd jong en blijft ze voor altijd een zwarte stuiterbal.

Over tig jaar zal Indy oud en grijs zijn. Maar altijd zal ze mijn zwarte stuiterbal blijven. Zo nu en dan denk ik er wel eens aan. Maar eigenlijk wil ik er nog helemaal niet aan denken.

Liefs Martine en hulphond Indy

Het is gelukt. Avond aan avond heb ik met de camera op wacht gezeten om hem op de foto te krijgen. Je weet dat hij er is, in de bosjes, tussen de bladeren, maar waar? Elke avond kwam hij langs en bracht ons een bezoekje. Indy, mijn hulphond en maatje, overstuur, want hij at haar lekkere botjes op. Liet ik Indy naar buiten en ze kwam hem tegen dan was het oorlog, tenminste van Indy’s kant dan. Blaffen en grommen, de vijand kon wel een leeuw zijn, zo ging ze tekeer. Indy had geen idee wat ze met hem moest. Hij zat daar maar en bewoog niet, wat een raar ding, zal ze wel gedacht hebben. En als Indy weer een lekker nieuw mergpijpje had gekregen of een nieuwe runderknokkel en die lag nog buiten dan kregen we ’s avonds zeker weer visite van hem. En een lawaai dat het dan was buiten!(Het geluid van het bot over de grond dan hoor). Het smaakt hem blijkbaar goed. Ik wilde ons nieuwe huisdier en de vijand en bottenpikker van Indy dus op de foto zetten. Batterijen opgeladen, camera op nachtstand, oren op scherp, Indy op scherp en wachten maar…. Avond aan avond aan avond. Ik geloof dat het 7 avonden heeft geduurd. Zo hebben we elke avond visite en zo komt hij gewoon niet. Net alsof hij het door had. Het was niet eerlijk. Toen was hij er. Ik hoorde gerommel buiten aan het speciaal klaar gelegde bot, Indy hoorde het ook, want ze ging gelijk als een echte waakhond tekeer en ik zat gelijk rechtop in bed. Dus als een speer uit bed; lees: strompel in mijn rolstoel want mijn been wilde niet mee werken, race naar mijn fotocamera en val achterover. Wat dus ook als ervaren rolstoeler kan gebeuren. Ik krijg Indy tot bedaren, want die is nog steeds een waakhond aan het nadoen bij de achterdeur en ze helpt me weer terug in de rolstoel. Dan op naar de deur waar ik eerst probeer om Indy een paar passen terug te laten doen. Dat lukt en ik spiek als een rasechte fotograaf tussen een kier van de gordijnen door. En jawel, daar zit hij…. Lekker aan het eten van de runderknokkel. De dief. Maar wel een snoezige dief. Camera in de aanslag en voorzichtig de deur open gedaan. Want ze kunnen snel zijn hoor. Ik had de deur amper open en ons nieuwe huisdier zette het al op een lopen. Op goed geluk heb ik heel snel twee foto’s gemaakt en ze zijn gelukt! Bij deze laat ik jullie kennis maken met onze nieuwe huisgenoot en Indy’s grootste vijand: EEN HELE GEVAARLIJKE EGEL!

Soms maak je wat minder leuke dingen mee, maar over het algemeen is de stad in gaan alleen maar leuker geworden dankzij mijn hulphond en maatje Indy. Je maakt altijd wel wat mee en je hoeft je ook nooit te vervelen. Ja, ik mag het graag doen.